معارف و تاریخ

در حديث آمده كه: «ما من شىء أفضل عند اللّه أن يسأل و يطلب ما عنده» و «ما أحد أبغض إلى اللّه ممّن يستكبر عن عبادته و لا يسئل ما عنده»[1] نيست چيزى كه فاضلتر باشد نزد خداى تعالى از آنكه از او سؤال كنند و بطلبند آنچه نزد اوست و نيست كسى كه حق تعالى او را بيشتر دشمن داشته باشد از كسى كه استكبار كند از بندگى او و نطلبد از او آنچه را كه نزد خداست.[2][3]

[1] «وسائل»، ج ۲، ابواب الدعاء، باب ۳، حديث ۲، بخش دوّم حديث ذكرشدۀ در باب ۱، حديث ۳ آمده است.

[2] دعا در كتاب الهى داراى عظمت و موقعيت ويژه‌اى است و بنده در مقام دعا بايد آدابى را رعايت كند: التجا و پناه بردن به مقام ربوبى، توجّه به صفات كمال الهى، داشتن اخلاص در همه حالات دعا از ابتدا تا انتها، داشتن حالت تضرع و ابتهال، خوف و رجاء، و اينكه دعا بايد در وقت و زمان مناسب صورت گيرد و....

[3] فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، راهنمای سعادت، صفحه: ۴۹، آستانه مقدسه قم. انتشارات زائر، قم - ایران، 1385 ه.ش.