معارف و تاریخ

یکی از اموری که انسان برخورد می کند بحث دنیا و آنچه در آن می باشد یک بعد شخصیتی و ماهیتی در این موضوع بحث های اللهی می باشد که ادیان در طول تاریخ برای هدایت بشر پا به عرصه این دنیا نهاده اند و عده ای به آنها گرویده اند و در مقابل گروهی از انسان ها این دنیا را نهایت زیست بشر می دانند و ماده را اصالت می دهند و بحث های از این دست که در تقابل با گروه انبیا پیروان آنها قرار گرفته اند. باید تفکر و تعقل کرد درباره دنیا و آنچه درست است را گرفت که به جد سخن انبیا و صالحان درست می باشد و این دنیا با تمام آنچه در آن است دار قرار برای انسان نمی باشد و بعد از رشد و نمو طبیعی این جهان را ترک و باتوجه به کردارهای خود در جهان دیگر مورد بازخواست قرار می گیرد. پس باید را درست را انتخاب و پیمود که امیرالمومنین علی علیه السلام در این باره می فرماید:

و از سخنان آن حضرت عليه السلام است كه در باره كناره‏گيرى از دنيا و وادار كردن باعمال آخرت فرمايد:

اى فرزند آدم بزرگترين اندوهت آن روزى نباشد كه اگر بدان نرسى از عمر تو نيست، زيرا كه اندوهت يك روز است، و همانا هر روز كه بدان برسى خداوند روزى تو را در آن روز برساند، و بدان كه همانا تو چيزى كه بيش از خوراك و قوت تو باشد بچنگ نياورى جز اينكه در آن چيز خزينه دار ديگران هستى، رنج و تعب تو در دنيا براى آن بسيار است و بهره‏اش نصيب وارث تو است، و روز باز پسين بخاطر آن حساب تو بدرازا كشد، پس در زندگى خود بمال و اندوخته‏ات سعادتمند و خوشبخت شو، و براى روز رستاخيز خود توشه در پيش فرست كه آن توشه پيشاپيش تو باشد، زيرا كه سفر دور است، و وعده‏گاه قيامت است، و منزلگاه بهشت است يا دوزخ.[1]

[1] مفيد، محمد بن محمد، الإرشاد للمفيد / ترجمه رسولى محلاتى - تهران، چاپ: دوم، بى تا.