معارف و تاریخ

قرآن مجيد به دين باوران دستور مى‏ دهد كه چشمان خويش را بى‏ پروا بر هر كس نگشايند. «به چشمانت بياموز كه هر كس،

ارزش ديدن ندارد»؛ زيرا چشم انسان، عرصه واردات دل و فكر او را فراهم مى‏سازد.

نگاه به نامحرم كه زمينه فساد را فراهم مى ‏كند، حرام شمرده شده است؛ چه تصوير باشد و چه فردى در كنار انسان و عجيب است كه انسان‏ها را مى‏ توان از روى چشم‏هاى عفيف و غيرعفيف، شناخت. چشمان عفيف، ارزشمندند و چشم دريده، ادب نگاه نمى ‏دارد.

انسان موفق، بر هر آن‏چه مى‏ رسد، بى‏پروا، چشم نمى ‏گشايد و نگاه خويش را محدود مى ‏سازد. اگر كسى عفتِ نگاه نداشته باشد، چه بسا كه به بى‏ عفتى در عرصه ‏هاى ديگر دچار شود. اين عفت، خاص مردان نيست؛ بلكه زن هم بايد عفت را رعايت كند. گر چه بيمارى چشم‏چرانى، در مردان بيشتر شيوع دارد و مردان، با چشمانشان به دام مى ‏افتند و زنان، با گوش‏هاي شان.[1]

[1] نهاد نمايندگى مقام معظم رهبرى در دانشگاه‏ها (معاونت آموزشى و پژوهشى استادان و دروس معارف اسلامى)، ماهنامه پرسمان سال ششم (1386)، 9جلد، مؤسسه فرهنگى و هنرى ابناء الرسول (ص) - تهران، چاپ: اول، 1392.

‏